San Francisco Bay Blues

 

Inleiding

Dit artikel is in de eerste plaats bedoeld voor al die Barbershoppers, – en dan met name de ladies – die al jaren het nummer ‘San Francisco Bay Blues’ zingen. Ook voor de dirigenten zoals ikzelf, die het al jaren dirigeren en het eigenlijk alleen van de barbershop kennen.

Ik kwam op het idee hierover een stukje te schrijven toen ik voor NJOY uit Westendorp San Francisco Bay Blues als oefenmateriaal rondmailde. Ik voeg daar dan meestal een linkje naar een uitvoering op YouTube bij van het origineel. Zo kwam ik diverse uitvoerenden tegen waaronder die van de schrijver Jesse Fuller. Bij nader Googelen en Wikipediën kwamen er zoveel leuke feitjes en weetjes naar boven dat ik die jullie niet wil onthouden.

Jesse Fuller

Eerlijk zeggen: Wie heeft er wel eens van Jesse Fuller gehoord? Of iets van hem gehoord? Ik in ieder geval niet, respectievelijk niet dat ik wist. Toch was hij een van de toonaangevende figuren uit de bluesmuziek uit de jaren ’60 met (grote) invloed op latere musici als Bob Dylan, Johnny Cash, Janis Joplin en Paul McCartney. Maar zoals voor veel fantastische artiesten gold ook voor hem dat slechts een enkeling ook bekendheid kreeg buiten de kring van kenners EN die bekendheid de oversteek over de oceaan maakte EN de tand des tijds wist te doorstaan.

The Lone Cat Jesse Fuller (1896 – 1976)

Jesse Fuller werd geboren in 1896 in Jonesboro, Georgia. Hij heeft zijn vader nooit gekend. Toen hij 7 was wilde zijn moeder niet meer voor hem zorgen en kwam hij terecht bij een pleeggezin waar hij volgens eigen zeggen nog “slechter behandeld werd dan een hond.” Vanaf zijn 9e begon hij met het zelf maken van eigenbedachte muziekinstrumenten. Hij glipte als hem dat maar even lukte stiekem naar binnen bij de diverse clubs en leerde zichzelf de nummers aan van de artiesten die daar speelden.

Toen hij een jaar of 10 was liep hij weg bij het gezin Wilson. Hij verdiende zijn geld met diverse baantjes, van het hoeden van koeien en fabrieksarbeid tot het werken aan de spoorweg. Toen de eerste wereldoorlog was afgelopen merkte hij dat een behoorlijk bedrag kon verdienen door te spelen voor de terugkerende soldaten.

Toen hij vierentwintig was sprong hij op een goederentrein (think I’ll take me a freighttrain) en lifte zo naar Californië, waar hij de rest van zijn leven zou blijven.
In 1929 verhuisde Jesse naar Oakland aan de San Francisco Bay. Daar werkte hij jarenlang aan en bij de spoorwegen. Hij ging terug naar Georgia met een gratis ticket van de spoorwegmaatschappij waar hij voor werkte om een vrouw te zoeken. Dat lukte ook nog. Hij trouwde met Gertrude en ze kregen drie dochters: Jarania, Alice en Gertrude.

Vanaf 1950 begon hij steeds meer in de clubs van San Francisco te spelen en zijn eigen muziek te maken. Bij gebrek aan naar zijn idee goede musici om mee te spelen (de goede hebben het altijd te druk, of ze hebben hun leven verpest met drank, drugs of gokken, daar is niet mee te werken) bedacht hij manieren om in zijn eentje de band in te vullen.

fuller met fotdella

De Fotdella

Voortbouwend op zijn ervaring als kind met het maken van muziekinstrumenten bedacht hij de “fotdella”, een soort kruising tussen een zessnarige bas en een drumstel. Zo kon hij de bas met zijn ene voet, de high-hat met zijn andere voet bedienen en de mondharmonica met zijn mond bespelen. De benaming “Fotdella” kwam van zijn vrouw, een verbastering van “Foot Diller”.

Vanaf 1950 begon hij naam te maken. Zijn grote doorbraak kwam in het Monterey Jazz Festival in 1959. Hoewel hij niet was uitgenodigd kwam hij toch, en speelde tussen de matinees en de avondoptredens omdat het programma verder vol zat. Onder de toehoorders zat Chris Barber, een in die tijd bekende Britse bandleider. Dit leidde tot een uitnodiging voor een tour door Europa. De tour was zeer succesvol met optredens in Engeland, West-Duitsland, Zweden en Denemarken. Daarna werd het alleen maar beter met optredens op festivals, concerten met de Rolling Stones en The Animals. Veel van zijn nummers werden gecoverde en hij werd een inspiratiebron voor latere – vaak bekende – artiesten zoals Eric Clapton.

Jesse Fuller overleed op 30 januari 1976 in Oakland.

De song San Francisco Bay Blues

San Francisco Bay Blues wordt wel gezien als de bekendste song die Jesse Fuller geschreven heeft. Hij nam het nummer voor het eerst op in 1954. Het werd uitgebracht door een klein label genaamd World Song in 1955. Het gaat over een man van wie zijn vriendin is weggegaan met een zeeschip (ocean liner). Hij hoopt nog steeds op haar terugkeer. Hij denkt erover een goederentrein (freighttrain) te nemen om haar achterna te gaan. De song werd bekender toen andere artiesten hem gingen coveren. Twee hele goede covers vind ik zelf die van Bob Dylan en Janis Joplin. In die tijd ook heel belangrijk voor het nummer waren Peter, Paul & Mary. Deze drie bleven heel dicht bij het origineel.Lyrics SFBB

Hiernaast de originele tekst waarbij de kanttekening dat Fuller heel veel gewoon inslikt waardoor sommige woorden gewoonweg ontbreken. Klik het bestand aan als het te klein is om te lezen.

De barbershopwereld heeft zich ook niet onbetuigd gelaten. Het nummer behoort tot de z.g. cat songs bij de vrouwenkoren. De tekst is iets aangepast: zo zijn alle she’s en girls uiteraard vervangen voor de mannelijke variant en is de tekst  hier en daar wat veranderd om de uitspraak wat makkelijker te laten lopen.

Uitvoeringen

Hieronder volgen een aantal uitvoeringen. Allereerst die van Bob Dylan. Verder Janis Joplin, Peter, Paul & Mary, en tot slot Eric Clapton die aan het nummer een eigen draai geeft.

Bronnen:

Wikipedia:

over Jesse Fuller
over San Francisco Bay Blues
over de Fotdella

 

Een reactie plaatsen